Koyuver gitsin

Acılar dağ devirir seni değil

Hüzün yağmurları diner elbet gün gelir

Yedi ceddi toplanıp gelse de üstüne

Ancak bir kırıntı hüzün verir

Zehir değil.

Koyuver gitsin

İnadına gülümse,inadına mutlu ol

Topu topu üç günlük ömründe

Dibine kadar yağmur ol,bulut ol

Hepsinden daha acı ol yeri geldiğinde

Koş,rüzgar gibi,çık en tepeye

Seyret yüzlerindeki öfkeyi nefreti

Yukarılardan bir demet sevgi saç

Bir zerre tebessümün yere serer hepsini

Koyuver gitsin

Acılar dağ devirir seni değil

Sen ki insansın bugüne bugün

Bir nefeslik can değil...

(cüneyt bağcı)

OKYANUS

KÜÇÜK GÖRMÜŞ ÜZERİNDEKİ KÜÇÜK TEKNEYİ

OKYANUS BÜYÜK,UÇSUZ BUCAKSIZ

TEKNE KÜÇÜK,BİR CEVİZ KABUĞU SANKİ

AMA İÇİNDE DAĞ GİBİ BİR YÜREK TAŞIYOR

BALIKÇI UZAKLARA DALIP GİTMİŞ

OKYANUSUN BU KİBİRİNDEN HABERSİZ

BUGÜN DÜN OLMUŞ,DÜNSE KOSKOCA BİR MAZİ

ÇOCUKLUK,GENÇLİK,YAŞLILIK VE BU DERYA DENİZ

TEK DEĞİŞMEYEN ŞEY BU DERYA DENİZ

DUDAĞININ KENARINDA BİTEN SİGARAYI FIRLATMIŞ

YERİNE HÜZÜN KOYMUŞ BİR KIRINTI

ÇATLAMIŞ YÜZÜNE DAHA YAKIŞMIŞ BU GÖRÜNTÜ

EKMEK TEKNESİNİN TAM İÇİNDE DALMIŞ HAYALE

AŞIK OLDUĞU OKYANUSA BAKARKEN ÖYLECE

KABA ELLERİNİ SÜRMÜŞ AŞIĞININ YÜZÜNE

TUZLU SUYU ÇARPMIŞ TAM HÜZNÜNÜN ÜSTÜNE

BELKİ AÇILIRIM DİYE

İÇLENMİŞ DERİNDEN,YA KISMET DEYİP ASILMIŞ KÜREKLERE

OKYANUS BÜYÜK,UÇSUZ BUCAKSIZ

ÜSTELİK KİBİRLİ ALABİLDİĞİNE

TEKNE KÜÇÜK BİR CEVİZ KABUĞU SANKİ

DAĞ GİBİ BİR YÜREK TAŞISA BİLE

BÜYÜKLÜĞÜNE BAKMADAN SALDIRMIŞ TEKNEYE

OKYANUS,DELİP GEÇMİŞ TAHTA BEDENİ

VE BİR KEZ DAHA ÜSTÜN ETMİŞ

BİR BÜYÜK YÜREĞE BİR HAİN KİBİRİ

BALIKÇI SESSİZ,BALIKÇI NEFESSİZ

DUDAĞININ KENARINDA

BİR KIRINTI HÜZÜN,ÇARESİZ

NE FIRTINALAR GÖRMÜŞ OYSA O GÖZLER

NE DALGALARLA BOĞUŞMUŞ O NASIRLI ELLER

İLK KEZ BU KADAR AÇILMIŞ OKYANUSA

NEREDEN BİLSİN Kİ AÇILDIKÇA BÜYÜR KEDER

DUDAĞINDAKİ HÜZNE KARIŞMIŞ

GÖZLERİNDEKİ BÜYÜK MUTLULUK

MEĞER

EN BÜYÜK HUZURMUŞ ONUN İÇİN

AŞIĞININ KOYNUNDA CAN VERMEK

KİBİRE BÖYLE GÖĞÜS GERMEK...


(cüneyt bağcı)


HAYATA HEP GÜZEL BAKMAK 
*

*

Hastahanenin bir koğuşunda üç kötürüm bulunuyordu.Bunlardan
koğuşa ilk gelen pencerenin önüne,ikincisi ortaya,üçüncüsü ise kapı
kenarına yatırılmıştı.
Ortadaki hasta iyimser bir adam olduğu için,neşeli konuşmalarıy-
la ötekileri eğlendiriyor ve kederlerini azaltmaya çalışıyordu.
Soğuk bir kış gecesi,pencerenin yanındaki hasta öldü.Onu kaldırdık-
tan sonra ortadaki hastayı pencerenin önüne,kapının yanındakinide
ortaya yatırarak,boşalan yere yeni bir hasta getirdiler.
Pencerenin önüne alınan iyimser hasta,dışarıda gördüklerini anlatmaya
başladı.
Yol kenarındaki parkı,dev çınar ağaçlarını,cıvıldaşan kuşları
işlerine koşan insanları,neşeli çocukları ve karşı dağlardaki çiçek
dolu tarlaları uzun uzun anlatarak,çaresiz durumdaki arkadaşlarını
rahatlatıyordu.Adam kısa bir süre sonra,gelip geçenlere isimler tak-
maya başladı.Öteki hastalar,artık sabah işe gidenlerin,seyyar satıcı-
ların ve akşam vakti yorgun argın eve dönenlerin öykülerini dinleye
dinleye,onları gözleri önünde canlandırıyordu.
Kısa bir süre sonra hastahanenin ruha ağırlık veren havası dağıl-
mış ve türlü geçmek bilmeyen can sıkıcı saatleri tatlı öyküler doldur-
muştu.Bir gün ortadaki hastanın aklına bir fikir geldi.Eğer pencere-
nin önündeki hastaya birşey olursa oraya kendisi geçecek ve onun öy-
külerini dinlemektense,dışarıdaki renkli ve canlı yaşamı kendi göz-
leriyle görecekti.Bu düşünce günlerce kafasına yer etti.Yattığı yer-
den hep bunu düşünüyor ve çareler araştırıyordu.Sonunda onuda buldu
Pencerenin önündeki hastaya bazen kalp krizleri geliyordu.Adam bu
durumda komodinin üzerindeki ilacına güçlükle uzanıyor ve odada hasta
bakıcı olmadığından ilacı kendisi alıyordu.
Bir gece,pencere önündeki hastaya yine bir kriz geldiğinde,ortadaki
hasta büyük bir gayretle doğrularak onun ilacını devirevirdi.Şişe
yere düşmüş ve paramparça olmuştu.Ertesi sabah,pencerenin önündeki
hastayı ölü buldular.Ve onu kaldırdıktan sonra,ortada yatan hastayı
cam kenarına geçirdiler.Adam göreceği manzaranın heyecanıyla dışarıya
baktığında beyninden vurulmuşa döndü.!
Pencerenin bir kaç metre ötesinde,simsiyah bir duvardan başka
hiç birşey yoktu..